|
نقشه برداری و فضای سبز
نقشه برداری و فضای سبز
بی شک با توجه به رشد روز افزون فضاهای شهری و تبدیل
اراضی به مناطق مسکونی هر روز از میزان فضاهای طبیعی کاسته شده و به مساحت فضاهای مصنوعی شهری افزوده می شود.این مسئله با توجه به نیاز اساسی ساکنان شهرها به فضای سبز اهمیت
ایجاد این گونه فضاها را در شهرها و مناطق مسکونی دو چندان می کند.فضاهای سبز به عنوان
مجراهای تنفسی شهرها امروزبه عنوان نیاز اساسی فضاهای شهری مورد توجه بسیار قرار گرفته است.
یکی از عمده ترین مشکلات شهرهاو شهر نشینان امروز بروز و افزایش آلودگیهای ناشی از پیشرفت صنعتی است که گستره وسیعی از
انواع آلودگیها را در بر می گیرد.از طرفی افزایش
جمعیت یعنی تراکم بیشتر در یک فضای محدود و در نتیجه افزایش روز به روز حجم آلاینده
ها در آن محدوده که انسان را بیش از گذشته در معرض خطر قرار می دهد.در راستای کاهش
آلودگی هوا در زندگی شهری پرداختن به مقوله فضای سبز و افزایش آن امری انکار نا پذیر
است.
توسعه فضاهای سبز در شهرها در بسیاری از موارد به صورت تجربی دنبال شده است.این در
حالی است که با توجه به نقش فضای سبز در زیبا سازی سیما و منظر شهر لازم است تا با
افزایش فضای سبز به صورت مهندسی و
صحیح بر خورد کرد.
کاربرد علم نقشه برداری در طراحی مهندسی فضای سبز در یک نگاه کلی می تواند در دو بخش
کلی زیر تقسیم بندی شود:
1) استفاده از تکنیکهای نقشه برداری در طراحی فضاهای شهری
2) استفاده از gis در رقومی کردن طراحی فضای سبز شهری
یکی از مهمترین مسایلی که در کنار ایجاد فضای سبز با توجه به وضعیت و تراکم یک منطقه مورد اهمیت است چگونگی طراحی مهندسی فضای سبز یا مسئله زیبا سازی فضای سبز شهری است.
با در نظر گرفتن روحیه بشر که ذاتا از هرج و مرج و بی نظمی گریزان است طراحی مهندسی
فضای سبز اهمیت خویش را دو چندان می کند.
به طور مثال اگر در یک شهر پیش رفته با مکانیزم ساختاری مهندسی و معماری مدرن فضاهای
سبز به صورت پراکنده و خارج از چهار چوب طراحی مهندسی ایجاد شود گر چه ممکن است هدف
اصلی که همان ترویج فضای سبز و مبارزه با آلودگی هوا است تحقق یابد اما به صرف این
که این توسعه به صورت نا منظم انجام شده بر زیبایی محیط شهری تاثیر نا مطلوب دارد.
مراتع و جنگلهای طبیعی نیز فضای سبزی است که هدف اولیه را تامین می کند اما در یک محیط
شهری وجود مراتع و جنگل های طبیعی به صورت دست نخورده با فضای طراحی شده شهری منافات
دارد.
به همین علت است که طراحان مهندسی شهری
به موازات توسعه فضاهای سبز به طراحی مهندسی
فضاهای سبز قابل انطباق با زیبایی و منظم سازی شهری اهمیت می دهند.
برای ایجاد یک فضای سبزشهری یا جنگلی ابتدا باید طرح معماری ایجاد فضا به روی زمین
پیاده شود.برای این هدف ابتدا باید به وسیله ابزار دقیق نقشه برداری طولها و زوایاوفواصل
به صورت دقیق بروی زمین پیاده شود.این امر مستلزم این است که فضاهای سبز به اشکال هندسی
گسترش یابند.
با پیشرفت علم نقشه برداری می توان در این عرصه از ابزار رقومی نیز استفاده کرد.یک
نقشه رقومی نقشه ای است که اطلاعات مکانی در آن به جای ذخیره در حالت گرافیکی به صورت
رقومی نگهداری شده و در هر زمان قابل تبدیل به صورت گرافیکی است.
تهیه نقشه های رقومی در سه مرحله انجام می شود:
1) جمع آوری وبدست آوردن اطلاعات و تبدیل آن به صورت رقومی
2) پردازش اطلاعات
3) ارائه اطلاعات با استفاده از تکنیک های گرافیکی
بدین معنی که اطلاعات یک قطعه زمین مانند مکان و محل مالکیت و آدرس وشماره و ... در
یک فایل بنام data base ذخیره شده و در هر زمان با توجه به نیاز کاربر این اطلاعات
قابل نمایش به صورتهای مختلف گرافیکی است.
امروزه استفاده از سیستم gpsدر طراحی فضاهای شهری در کشورهای پیشرفته صنعتی کاربرد
بسیاری پیدا کرده است.با در نظر گرفتن عدم وجود محدودیت های متداول در کاربرد دستگاههای
کلاسیک نقشه برداری مانند موقعیت جوی و وجود دید بین ایستگاه های نقشه برداری و...
استفاده از گیرنده های gps به صورت وسیع در حال افزایش است.همچنین قیمت نسبتا پایین
گیرنده های gps در مقایسه با ارزانترین دوربین های نقشه برداری یکی از مزیت های این
نوع گیرنده ها می باشد.
پس از پیاده سازی نقشه کلی فضای سبز لازم است که تقسیمات داخلی آن مانند تیرهای چراغ
برق و صندلیهاوسطل زباله و محوطه بازی کودکان و نظایر آنها آن چنان در داخل فضا پیاده
شود که انطباق دقیق با نقشه های معماری طراحی شده داشته باشد که بوسیله هر دو روش نقشه
برداری کلاسیک و gps این مهم قابل انجام است.
به جهت آن که در ایجاد فضای سبز شهری معمولا هزینه زیادی صرف می شود نگهداری این گونه
فضاها اهمیت بسیار زیادی پیدا می کند.داده ها و اطلاعات موجود به صورت رقومی و نقشه
های gis می تواند در این مسئله کمک بسیار زیادی به مهندسان فضای سبز باشد.
ویکی پیدا
|